Τα χρόνια πέρασαν. Το μυαλό άρχισε να θολώνει. Να σκοτεινιάζει. Οι εικόνες τα σχήματα όλα έρχονται ανακατεμένα. Πώς πέρασε μια ζωή; Σαν να 'τανε μια μέρα. Ζωή! Χαρές, λύπες, αγωνίες, εκπλήξεις, αναπάντεχα, μόχθος, μόχθος βαρύς, τόσα πολλά… Δε χωράνε πια όλα μέσα στο μυαλό. Όλα φαίνονται πια μπερδεμένα. Μια ομίχλη τα τυλίγει όλα. Όμως μέσα στην ομίχλη αυτή κάποια πράγματα κάποιες σκέψεις κάποιες ιδέες εμφανίζονται αναπάντεχα. Ένα φως κάποια στιγμή. Ένα φως και κάποιες σκέψεις κάποιες ιδέες. Από που βρέθηκαν αυτές;
Λόγια που δεν τα έχεις ξεστομίσει ποτέ πριν. Έρχονται τώρα να με ξαφνιάσουν να με καταπλήξουν.
Τα παιδιά μας δεν πρέπει να τα φορτώνουμε με πράγματα που δεν μπορούν να κάνουν. Πρέπει να μπορούμε να δούμε τα όρια τους. Να μην τους βάζουμε φορτία που δεν μπορούν να σηκώσουν. Να μην περιμένουμε από αυτά πράγματα που δεν μπορούν να πραγματοποιήσουν. Γιατί τότε τους φορτώνουμε με μεγάλο βάρος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου