Έφυγες μόνος, αβοήθητος. Δεν θέλησες ποτέ την βοήθεια που σου πρόσφεραν οι άλλοι, με τον τρόπο που εκείνοι μπορούσαν.
Ήθελες βοήθεια και την ζητούσες απεγνωσμένα, αλλά την βοήθεια που εσύ όριζες. Μόνο αυτό που εσύ θεωρούσες βοήθεια. Κάθε τι άλλο ήταν μη αποδεκτό, άχρηστο, χαμένος κόπος κατά την άποψή σου.
Ακατανόητοι, χαζοί, κακότροποι, τσιγκούνηδες αυτοί που σου λέγανε πως δεν μπορούν να σου προσφέρουν την βοήθεια που εσύ ζητούσες.
Χρήματα
Πάντα αυτό ήταν το ζητούμενο. Μόνο αυτό. Η αγάπη μετριόταν σε χρήμα. Ακόμη και ελάχιστα χρήματα να είχες, δεν το πολυσκεφτόσουν, ευχαρίστως τα έδινες σε κάποιον που τα ζητούσε και τα είχε ανάγκη και ας έμενες εσύ απένταρος. Είχες πάντα τη σιγουριά πως κάπως με κάποιο τρόπο θα βρεις χρήματα. Ίσως επειδή εσύ τα έδινες με τέτοια ευκολία περίμενες πάντα πως και οι άλλοι θα σου τα δώσουν με την ίδια ευκολία. Σαν να θεωρούσες πως οι τσέπες των ανθρώπων υπάρχουν για κοινή χρήση από όλους και προς όλους. Σαν να τα χρήματα δεν ήταν ιδιοκτησία αλλά δημόσιο αγαθό που όποιος θέλει, όποιος προλάβει μπορεί να τα χρησιμοποιήσει όπως εκείνος θέλει.
Έμεινες πιστός σ' αυτήν την στάση σου μέχρι την τελευταία στιγμή.
Ποτέ δεν κατάλαβες γιατί ενώ ο άλλος έχει χρήματα στην τσέπη του δεν τα δίνει σε εσένα. Ποτέ δεν κατάλαβες πόσο σκληρά πρέπει να δουλέψει κάποιος σε καθημερινή βάση για να μπορεί να έχει κάποια χρήματα στην τσέπη του.
Πολλοί που γνώρισαν αυτή σου την στάση απέναντι στα χρήματα, είπαν πως την καταλαβαίνουν, γιατί ποτέ δεν κουράστηκες, δεν δούλεψες σκληρά για να τα αποκτήσεις.
Στα χρόνια της νιότης σου, τα καλά σου χρόνια ήταν τόσο εύκολο για σένα να πάρεις τα χρήματα από τις τσέπες των ανθρώπων! Σαν παιχνίδι, σαν διασκέδαση, με το χαμόγελο στα χείλη. Και πόσο διασκεδαστικό ήταν για σένα όταν κατάφερνες να τους ξεγελάσεις και να τους τα πάρεις!
Όταν σοβάρευαν τα πράγματα και έβλεπες τον πόνο, τον θυμό, την πίκρα στα μάτια τους, τότε που έδιωχναν το χαμόγελο από τα χείλη σου, δεν μπορούσες να το αποδεχτείς. Αφού εσύ δεν είχες σκοπό να τους προκαλέσεις πόνο και θυμό. Εσύ απλά ήθελες να ζήσετε μαζί μια διασκεδαστική περιπέτεια. Τότε λοιπόν πάντα κάτι άλλο έφταιγε. Το τελωνείο, κάποιος υπάλληλος, ένα έγγραφο που χάθηκε, αυτός που ενώ είχε ζητήσει κάτι άλλο από εσένα ,δεν ήταν ευχαριστημένος με αυτό που εσύ του είχες φέρει τελικά. Αχ! Τι να πρωτοπείς!
Και μετά; Όταν τέλειωσαν τα χρόνια της νιότης; Τότε που πια δεν ήταν εύκολο να πείσεις τους άλλους να σε εμπιστευτούν; Τότε άρχισαν τα δύσκολα. Τότε σου απέμεινε μόνο η μάνα σου. Αυτή που σε όλα τα προηγούμενα χρόνια την αγνόησες, την κατηγόρησες. Δεν λέω, εύκολος άνθρωπος δεν ήταν! Νάρκισσος! Μα σε αγάπησε όσο τίποτε άλλο σ' αυτόν τον κόσμο! Κρατήθηκε με νύχια και με δόντια στην ζωή, γιατί ήξερε πως από την δική της ζωή κρεμόταν η δική σου. Άσχετα που εσύ δεν το καταλάβαινες. Προσπάθησε το χρέος της απέναντί σου, να το μεταβιβάσει στα άλλα της παιδιά ,με κίνδυνο να καταστρέψει τα άλλα της παιδιά. Μα γι αυτήν πάνω από όλα ήσουν εσύ!
Κι εμένα με μίσησες όσο κανέναν άλλον, γιατί ήμουν η τελευταία που έμεινε να ασχολείται μαζί σου. Κι αφού ήμουν η τελευταία, μόνο εγώ έμενα για να φορτώσεις επάνω μου όλες τις ματαιώσεις σου και τα αδιέξοδά σου.
Και βάρυνε η ψυχή μου από αυτόν τον φόρτο. Γέμισε πόνο, αγωνία, φόβο, θυμό και πάλευα να τα κατευνάσω, να τα διώξω, να σε δικαιολογήσω, να σε συμπονέσω. Κι όσο εγώ πάλευα, τόσο εσύ με φόρτωνες.....
Ας μας συγχωρέσει ο Θεός αδελφέ μου, ας μας λυπηθεί και ας μας συμπονέσει τους αδύναμους, χωμάτινους ανθρώπους. Συγχωρεμένα αδελφέ μου... Ας αλληλοσυγχωρηθούμε για να μπορέσουμε να ζητήσουμε συγχώρεση.
Καλή ανάπαυση!
